- tekeningen en objecten van  Halina Zalewska –  van 3 juni  tot en met 7 juli 2012 in Ruimte Remmelink, Delft. U bent van harte welkom op de opening zondag 3 juni om 15:00 uur. Riekje en Gerry Henstra zullen de tentoonstelling openen met Friese liederen voor zang en piano.

De fascinatie voor kleurpotlood als medium en het thema ‘mens en natuur’ vormen voor Halina Zalewska een bron van inspiratie en een ruim veld voor beeldend onderzoek. De mens en zijn omgeving zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. In de tekeningen van Halina kan de kijker zijn plaats bepalen of zelfs een onderdeel vormen van de ‘getekende ruimte’. De tekeningen zijn soms zeer intens van kleur en soms rustig zwart-wit. De vorm van het papier kan zich fysiek aanpassen aan de inhoud en kan net zo goed ruimtelijk worden. In Sunset Sunrise laat Halina Zalewska een verdieping zien van haar beeldend kunnen en experimenteert ze met verbeelding ten opzichte van waarneming. De binnenwereld verbindt zich met de buitenwereld.

Ruimte Remmelink
Voorstraat 14
2611 JP Delft
+31 (0)6 3414 3964

Openingstijden:
Donderdag 14.00 tot 17.00 uur
Vrijdag en Zaterdag van 13.00 tot 17.00 uur
Zondag geopend op afspraak

Ruimte Remmelink is een galerie voor hedendaagse kunst gevestigd in het historische centrum van Delft op de Voorstraat 14, net achter de Oude Kerk.
Voor meer informatie www.ruimteremmelink.nl

Halina Zalewska laat op de tentoonstelling LEVENDE RUIMTE kleurrijke tekeningen op groot  formaat zien, kleurpotlood op  papier. De tekeningen zijn ontstaan rond het thema ‘biotoop’; biotoop: (gr: bios–leven, topos–plaats) een natuurlijke leefruimte, een homogeen groei- en woongebied, een plaats waar een dier of plant geheel in zijn omgeving ingepast is; voor Halina het vertrekpunt om ‘levende ruimte’ te verbeelden. Het tekenproces  bepaalt hoe het beeld zich ontwikkelt, zoals biotopen zich ontwikkelen. Met dit recente werk staat Halina dichtbij haar kindertijd: onder een grote levende hemel, midden in een landschap van geurende velden, de bosrand  en een boerderij  aan een zandweg.

Eens in de vijf jaar werken  Brigitte Reuter en Halina Zalewska samen. Het resultaat van hun keramische samenwerking in 2012 maakt deel uit van deze tentoonstelling. Het thema dit keer is ‘de jaargetijden’. Brigitte maakte vaas-, schaal- en komvormen voor lente, zomer, herfst en winter waarop Halina ingaande op de vorm  schitterende taferelen schilderde met kleurpigmenten en engobe.

Sinds 2005 wordt de collectie beeldende kunst van de K.F. Hein Stichting jaarlijks aangevuld met twee tijdelijke installaties. Deze zijn telkens te vinden in de nissen in de gang en in de directiekamer. Na Frank Halmans, Couzijn van Leeuwen, Lotte van Laatum en Anna van Suchtelen heeft nu Halina Zalewska de opdracht gekregen om de installaties te ontwerpen. Haar werk is geïnspireerd door de intrigerende persoon van oprichter Karl Friedrich Hein en het huis waar de stichting is gevestigd aan de Maliesingel te Utrecht. De in lagen opgebouwde tekeningen gaan een dialoog aan met de ruimte en zorgen ongetwijfeld voor de nodige gespreksstof bij de vele bezoekers van de stichting.

Suzanna de Sitter
Voorzitter kunstcommissie K.F. Hein Stichting

Lianne Peters
Directeur K.F. Hein Stichting

Ritselende tekeningen van Halina Zalewska
tekst van Alex de Vries

We lopen gewoon maar los rond, maar op een of andere manier zijn we via allerlei onzichtbare draden verbonden met de wereld, de geschiedenis, de natuur, de ruimte en de tijd. We hebben een levensloop die als een spiraal om onszelf heen draait. Wat we ons herinneren is een vertekening van wat we ooit hebben meegemaakt. Er overkomt ons iets wat in de manier waarop we dat in de binnenwereld van ons hoofd een plaats geven, andere implicaties veroorzaakt dan die er in werkelijkheid bestaan. De gegevens die we opslaan veranderen voortdurend van betekenis, maar ook van vorm en uiterlijk.

De tekeningen van Halina Zalewska zijn een verbeelding van die binnenwereld als een weergave van wat we in werkelijkheid ondergaan. Ze laten zien dat verzinsels meer wortels in de realiteit hebben dan we geneigd zijn aan te nemen. Als zij zich iets voorstelt dan treedt ze buiten zichzelf in een tekening. Je kunt haar daar tegenkomen. Je loopt haar vrij letterlijk tegen het lijf in het werk dat ze maakt. Ze staat achter een boom, of je trekt een gordijn weg en je kijkt haar recht in het gezicht. Ze loopt achter je langs en je voelt alleen de luchtverplaatsing die de massa van haar lichaam in de ruimte veroorzaakt. Tekeningen van Halina Zalewska hebben een ritselende aanwezigheid. Je hebt de neiging voortdurend achterom te kijken, of je niet iets hebt gemist.

Geen enkele reserve

Halina Zalewska heeft de manieren waarop ze zich uitdrukt als kunstenaar nodig om te zijn wie ze is. Het is geen mogelijkheid om uitdrukking te geven aan haar identiteit, maar een noodzakelijke voorwaarde om zich te handhaven in het leven. Het is een natuurlijke behoefte die ze met alle middelen die ze binnen haar bereik heeft in het kunstenaarschap verwezenlijkt. Toch hebben al haar werken ook iets wezenloos, alsof ze zijn onttrokken aan iets wat zich nergens mee verhoudt, hooguit met zichzelf. Daardoor ontstaan  mogelijkheden om de wereld te verbeelden als iets onbestaanbaars. Het komt erop aan dat geloofwaardig te doen. Dat lukt Halina Zalewska door geen enkele reserve aan de dag te leggen met betrekking tot wat wel en niet kan. Altijd is er sprake van een organisme dat ze tot leven brengt. Dode, betekenisloze materie sluit ze aan op de energiehuishouding die ze in haar werk onderhoudt, waardoor het levenloze wordt geanimeerd. Het natuurlijke en het kunstmatige hebben meer met elkaar gemeen dan we voor mogelijk houden.

In haar nieuwste werk maakt Halina Zalewska tekeningen die zich presenteren als een coulissenlandschap, waar je doorheen kunt bewegen. Vooral met je ogen, maar als je het niet gelooft, kun je ook je hand erin steken om die ruimte, de leegheid en loosheid ervan, te ervaren, zoals de ongelovige Thomas die zijn hand in de wonden van Jezus stak. Je voelt werkelijk dat er iets niet is, dat er een opening is. Het is ruimtelijke energie. Daarmee voeden de tekeningen van Halina Zalewska je voorstellingsvermogen. Nu kun je bij alles wat is getekend bedenken dat je niet alleen naar de voorkant van het papier kijkt, maar dat er ook iets achter zit. De driedimensionaliteit van haar werk is een doorgrondelijke illusie; ze betekent de achterkant van het papier niet, maar doordat ze de voorstellingen over elkaar heen laat vallen en daartussen ruimte laat, ontstaat de gedachte dat je een  gedroomde situatie betreedt.

Alles in haar tekeningen is een bevestiging van het menselijk onvermogen om te verklaren wat eraan het leven voorafgaat en wat er op volgt. In feite heeft haar werk ook niets met begrippen als fantasie en creativiteit te maken. Haar verbeelding is eerder onverhoeds en in die hoedanigheid zo vanzelfsprekend dat je de overrompeling die je overkomt niet alleen aanvaardt maar zelfs als onoverkomelijk ondergaat.

Deze tekeningen zijn een vorm van vervoering. Er is over nagedacht, maar de totstandkoming ervan, alleen het tekenen zelf veroorzaakt wat er te zien is. Het voornemen dat eraan ten grondslag ligt wordt met iedere handeling die de uitvoering ervan vergt weer teniet gedaan en ontaardt in iets anders.

Ondergaan wat je beleeft

Zo precies als de tekening is gemaakt, zo exact kun je beschrijven wat erop te zien is. Toch schiet iedere beschrijving tekort. In het tekenproces wordt iedere intentie  ondergraven door de handeling waarmee deze wordt geconcretiseerd. Alles wat je benoemt, wordt ontkend door wat je eigenlijk ziet. Het bekijken van de tekeningen is daardoor niet zozeer benoemen wat je ziet, maar ondergaan wat je beleeft. Je maakt dus geen statische ontleding, geen visuele analyse van het waarneembare, maar bent overgeleverd aan de wisselwerking die het werk met je aangaat. Dat gaat meer van de tekening uit dan van jezelf. De relatie die ontstaat gaat vreemd genoeg vrijwel buiten jezelf om. Je hebt zelfs de neiging die uit de weg te gaan, je ervan af te keren, omdat wat je ziet niet in overeenstemming is met de voornemens die je zelf hebt, altijd zoekend naar de bevestiging van het gekende.

De tekeningen van Halina Zalewska maken je deelgenoot van het ongekende, waardoor er iets in je wordt aangesproken wat je liever niet prijsgeeft: je bedenkingen, je reserves, je veronderstellingen, je vragen, je onzekerheden, je vooringenomenheid. Dat Halina Zalewska dat in haar werk wel doet, kun je nauwelijks bevatten. Ze doet dat namelijk op zo’n onbeschaamd aantrekkelijke manier, dat je bijna gêne voelt voor de naïviteit en schoonheid ervan en voor de sentimentaliteit en ontroering die je daardoor overvalt – in de kunstbeleving zo’n beetje de meest verdachte kwalificaties die we kennen. Het ontbreekt de tekeningen van Halina Zalewska volkomen aan cynisme. Ze zijn zonder terughoudendheid voorstellen om te aanvaarden dat we meer zijn dan vlees en bloed. Er zit licht, ruimte en tijd tussen. Die stoten elkaar af en trekken elkaar aan.

Spreken in tongen

Voor Halina Zalewska

Als de boeken geen verklaring hebben voor wie je bent,
Als alle kennis niets bevestigt dan onwetendheid,
Dan ben je aangewezen op alle anderen die je kent,
En de onbekenden die je achterliet in vergetelheid.

Als je niet naar jezelf kijkt, heb je geen idee van je aard.
Je haren zijn blauw en ontspringen aan je longen.
Je vertakt je en je bewaart het evenwicht met een staart.
Je wil dat je wordt verstaan, maar je spreekt in tongen.

Of zijn je haren oranje, je ogen blauw en ben je unverfroren?
Heb je hart en ziel aan een ongekende technologie verloren?
Ben je aangewezen op een draadloos bestaan of op een stekker?
Als de kluwen snoeren zijn ontward, ontdek je je verwekker.

Je bent overal mee verbonden, er is geen weg terug.
Er rest alleen de vooruitgang, kijk maar achter je rug.
Alles wat je achterlaat verdwijnt zo snel als het licht
En wat nog komt, doemt uit het donker op in het zicht.

Hoe we ook ontaarden, we blijven ondergeschikt aan de natuur.
Niets is kunstmatig, onze biotoop beweegt tussen base en zuur.

Alex de Vries
6 juni 2011

“Halina Zalewska heeft een grote bewondering voor het menselijk lichaam en vooral voor de, vaak, perfecte werking waarvan mensen zich nauwelijks bewust lijken. Haar belangstelling reikt verder dan het lichaam alleen. Ze zoekt eveneens naar verbeelding van de kracht van de geest en de rol die de geest speelt in de domeinen van ‘religie, filosofie en wetenschap’. In alle gevallen maakt deze kunstenaar ontastbare of ontastbare zaken die nauw verbonden zijn met het leven zichtbaar en daarmee lijkt ze welhaast de perfecte gastexposant” – Museum Boerhaave.

Film The Conductor wordt iedere avond na zonsondergang doorlopend vertoond op de videowall van de Stadsschouwburg.

In deze korte film zijn twee contrasterende werelden te zien. 
De technisch ‘volmaakte’ wereld is zeer vernuftig bedacht en gebouwd voor optimaal gemak. De andere wereld is onbegrensd en groen, dat is de natuur zelf. De hoofdrolspeler, de dirigent, maakt een wonderbaarlijke ontdekkingsreis. De directe aanleiding voor deze film was een, in een lege garageruimte gevonden, paneel glaswol waarop een zeer levendige groene ‘planeet’ ontstond, door non-stop druppelend water.
Speelduur 5 minuten, projectie op vier schermen.

“In het kloostermuseum is alles een beetje hemels.
Een klooster is museum Oud Soest al lang niet meer. En toch, vindt beeldend kunstenares Halina Zalewska, gonst het gebouw weer van spiritualiteit. Haar expositie Annunciation toont het kloosterleven – zoals het ooit was, maar vooral ook zoals ze het graag zou zien…” Trouw -Robin de Wever

Lopend door de gangen, zalen en de nog oorspronkelijke nonnencellen van museum Oud Soest vormden zich in mij beelden van verlangen, vervulling, aankondiging en verwachting. In het project Annunciation belicht ik de werkwijze van de nonnen, aandacht, geduld en overgave. Ik verweef textiel en geborduurde elementen, samen met tekeningen en sculpturen tot installaties.

Een brug tussen hemel en aarde

Een klooster is museum Oud Soest al lang niet meer. En toch, vindt beeldend kunstenares Halina Zalewska, gonst het gebouw weer van spiritualiteit.

Ontluisterend vond kunstenares Halina Zalewska ze, die nonnenkamers op de zolder van het Soester museum. Een leven met enkel meditatie en rust had haar heerlijk geleken. Je hoefde er niet bezorgd te zijn over triviale zaken en tijd om op zoek te gaan naar ’het hogere’ was er in overvloed. Dacht ze.

Want toen een medewerker van het museum haar vorig jaar rondleidde, ontdekte Zalewska dat die voorstelling te romantisch was geweest. „De nonnen leefden als moderne armen. In zo’n kamertje stond dan een bed, een waterkan en een po. De muren waren kaal, afgezien van een simpele crucifix. Die geestelijkheid, het contact met hemelse sferen – ik merkte er niets meer van. Ik zag kale kamers en een hoop zelfopoffering, verder niets.”

Zalewska’s expositie ’Annunciation’ in museum Oud Soest toont het kloosterleven – zoals het ooit was, maar vooral zoals de kunstenares het graag zou zien. Had ze het kloosterleven te veel geromantiseerd?

Waarschijnlijk wel, zegt ze nu. „Maar dat gaf niet. Ik besloot om het museum als decor voor mijn expositie te gebruiken. De nonnenkamers mochten vertellen over het dagelijkse kloosterleven, terwijl mijn speciaal voor de gelegenheid gemaakte kunstwerken steeds naar spirituele zaken verwijzen.”

De van oorsprong Poolse Zalewska studeerde in 1980 cum laude af aan de kunstopleiding Akademia Sztuk Pieknych in Warschau. In Nederland haalde ze haar diploma aan de Rijksacademie en studeerde ze wijsbegeerte aan de Universiteit Utrecht. Sinds 1993 exposeert ze regelmatig door heel Nederland.

Ze ziet zichzelf niet als gelovige, zegt ze. „Meer als spiritueel mens. Ik sta aan de zijlijn en zie dat iedereen wel eens iets spiritueels meemaakt.” Het werk voor haar expositie in Oud Soest maakte ze op uitnodiging van het museum.

De hallen van Oud Soest, het trappenhuis, de nonnenkamers: allemaal zijn ze deze maand het toneel voor Zalewska’s creaties. Het museum, dat van het einde van de negentiende eeuw tot halverwege de twintigste eeuw als klooster fungeerde, is weer even volop wat het ooit was.

Aan de muren hangen tekeningen, in de gangen staan en hangen maagdelijk witte vormen van textiel. In de kloosterkamers veegde ze het stof weg en hing haar werk aan de muur. En de grote zaal, die doorgaans voor exposities wordt gebruikt, liet ze links liggen. „Die stond met zijn vierkante vormen en witte muren veel te ver van de kloosterwereld af. De gangen en kamers vond ik veel interessanter.”

Met traditionele christelijke kunst – kruisen, rozenkransen, iconen – hebben Zalewska’s 45 kunstwerken maar weinig van doen, zegt ze. „Ik wilde religie vatten in algemene beelden. Religie en spiritualiteit staan nooit op zichzelf. Als we ons proberen uit te strekken naar ’hemelse sferen’, wat die ook mogen zijn, dan blijven we in de eerste plaats altijd nog mens.”

De jas van aartsengel Gabriël, die bezoekers bij binnenkomst tegenkomen, is daar zo’n typisch voorbeeld van. „Gabriël heb ik bloemenzaad op zijn spierwitte jas gespeld”, zegt Zalewska. „Om maar te zeggen: als hij aan iemand verschijnt, dan raakt dat vooral het aardse leven. Dan wordt er een aards zaadje geplant. Als de hemel zich met ons bemoeit, dan heeft dat vooral consequenties voor ons aardse leven.”

De witte pop in één van de nonnenkamers (’First Love’) is ook een engel, vertelt Zalewska. „Maar door zijn opgeplakte organen is hij ook mens. Ik geloof dat ieder mens onbevangen, als engel, geboren wordt. Naarmate we langer op deze aarde rondlopen, veranderen we langzaam in een mens. Vandaar die organen.” De engel raakte bij de bezoekers een gevoelige snaar. „Ik heb er al mensen om zien huilen.”

Haar beelden zijn soms wat zweverig, geeft Zalewska toe. „Maar zeg nou eerlijk: op transcendente sferen kún je toch ook geen etiket plakken? Ik wil juist duidelijk maken dat onze woorden ontoereikend zijn.”

Niet dat haar werk een kritiek is op religies die wél een duidelijk beeld menen te hebben van God, trouwens. „Iedereen moet zelf weten wat hij gelooft. Maar zorg wel dat je de wereld niet uit het oog verliest.”

Kloosters, vindt Zalewska, zijn de brug van onze wereld naar de hemel. „Ze staan op aarde, maar kloosterlingen houden zich er vooral met spiritualiteit bezig.” Dat het meest typisch religieuze gedeelte van de expositie – de nonnenkamers – zich in de nok van het gebouw bevindt, beschouwt Zalewska als mooie symboliek. „Je loopt als het ware naar de hogere sferen.”

Hier en daar oogt het klooster ’religieuzer’ dan ooit tevoren. „Ik weet het: helemaal eerlijk is dat natuurlijk niet. Doorgaans is een klooster natuurlijk erg sober. Ik wilde de verbondenheid met de hemelse sferen in het klooster zozeer benadrukken, dat het gebouw nu overladen is door religieuze symbolen. Kijk, wil ik zeggen, dít is nu waar spiritualiteit vroeger zo intens werd beleefd.”

__________________________________________________________________________________________________________

Annunciation

Door drs. Felicia Dekkers
www.beeldzin.nl

Hebt u omhoog gekeken toen u binnen kwam? Wat zag u: een jas… in de lucht; iets dat aan kwam zweven… Gabriël, engel is de naam: het woord zelf is boodschap… of toch niet?
Eerder is het een mantel, waaraan zakjes zaad hangen: het zaad van deze herfst verzameld door Halina. Leven dat komt, dat aangekondigd wordt.
Dat is het spanningsveld van deze tentoonstelling van Halina Zalewska. Hij heet Annunciatie, Aankondiging. Maar van wat? Iets geestelijks ongetwijfeld maar de kunstenares beseft dat ze alleen haar wol, haar zaden, het lichaam, de vogels, haar hersencellen, kortom de materie voorhanden heeft om dat ‘geestelijke’ aan te duiden en vorm te geven. Kunst: een verwijzing met louter aardse en concrete middelen.
Het woord Annunciatie maakt deel uit van het geloofsverhaal en van de geloofservaring. In deze tijd en ook hier staat dit woord apart, heeft haar eigen werking: wat kondigt zich aan zonder direct een boodschap te zijn van een geloofsverhaal. De filosoof Lyotard bestreed dat er één groot verhaal was, hij was daar zelfs bang voor aangezien een groot verhaal vervat in één denksysteem in zijn twintigste eeuw tot moord en doodslag leidde. Lyotard spreekt over: ‘iets gebeurt’, over ‘nu’-momenten, over de trouvaille. Misschien kun je dat omschrijven als een geschenk dat zich als een gebeuren aandient. Een gebeuren dat de toeschouwer brengt van het zichtbare naar het niet-zichtbare, het louter ervaarbare. En aan zo’n ervaring – iets gebeurt – valt troost te ontlenen. Zijn mensen niet op zoek naar een plek om even te zijn, een plek om opgetild te worden, bij name genoemd en gezien: een nu-moment. Wij zeggen op zo’n moment: ‘Het was of al mijn zintuigen op scherp stonden’ of ‘De tijd stond even stil.’
De werken van Halina zoeken naar zo’n moment: een met potlood getekend zelfportret met op de voorgrond een geborduurde engel met de handen open naar voren. Het is materie, maar toch… Een hemd geborduurd met de chromosomen x en y, in aanleg vrouw en man.. De tekening Eerste liefde: handen als een lang verhaal. Hier in deze oude ruimtes van Museum Oud-Soest krijgen haar werken nog meer betekenis. De kloostercellen bijvoorbeeld, helemaal boven in het gebouw, zijn zichzelf maar hebben ook aan betekenissen gewonnen.
In cel een hangen vanouds de kruisen aan de wand maar nu gecombineerd met een werk van Halina: First love. Als wil er gezegd worden: liefde voor het leven moet je ontwikkelen door alles heen.
In cel twee hangt een jas met levens, kleine stoffen babyfiguren in allerlei maten tot jas aaneen genaaid: het lijkt een dans van leven, een levensdans. Het leven gaat door, vermenigvuldigt zich, ook in die kloostercel.
In cel drie een oorspronkelijk klein houten bed met daarop het witlinnen hemd van haar grootmoeder en een zelfportret met witte lelie. Verwijzingen naar het pure leven van vroeger, van nu?
Misschien zijn er nog andere betekenissen, kijkt u maar!
Als je stil staat, ontvankelijk in dat nu, kan het zo maar zijn: iets gebeurt met de stoffen, de borduursels, de verf, de geknipte tekeningen, de jassen, de engelfiguren.
Iets gebeurt: het zaait zich uit, het ritselt, verspreidt zich, een aankondiging van leven.
Iets gebeurt: in liefde voor dat leven, want dat is al wat wij geschonken kregen, dat lieve leven.
De verdieping, de zin daarin kan zo maar gebeuren, als je ziet wat er te zien is…
En wie weet, wat er nog meer gebeurt? Want als we weggaan lopen we weer onder Gabriël door, met haar zaden voor nieuw leven…
Iets gebeurt.

Drs. Felicia Dekkers
www.beeldzin.nl

Een presentatie op uitnodiging van het Stadhuis Utrecht, geopend door de Wethouder van Cultuur en de Cultureel Attaché van de Poolse Ambassade.
“…De kunstenaar woont nu ruim een kwart eeuw in Utrecht, meer dan de helft van haar leven. Inmiddels is de stad haar fysieke én artistieke thuis geworden, met speciale plekken waar dagelijkse beslommeringen en dromen elkaar afwisselen…”

In de maand november is het stadhuis domein van de Pools-Nederlandse kunstenares Halina Zalewska. Naast een overzichtstentoonstelling is ook haar nieuwste werk te zien, waarin De Stad centraal staat.

Halina Zalewska is thuis in verschillende kunstdisciplines: tekenen, ruimtelijk werk, fotografie en sinds kort ook film. Zalewska blijft haar artistieke grenzen verleggen, met bijna altijd de mens als uitgangspunt: in relatie tot zichzelf, tot de natuur en de natuurwetten, tot zijn wortels. In haar meest recente tekeningen is ‘de stad’ het thema.
Zalewska woont nu ruim een kwarteeuw in Utrecht, meer dan de helft van haar leven. De stad is haar fysieke én artistieke thuis geworden, met speciale plekken die ze zowel associeert met dagelijkse beslommeringen als met dromen.

De tentoonstelling ‘De stad droomt’ is te zien van woensdag 5 november tot en met donderdag 27 november 2008.

Première – in het Louis Hartlooper Complex , tijdens de manifestatie De Nieuwe Salon i.s.m. het Centrum Beeldende Kunst Utrecht, 2008

‘Omdat je wortelt’ gaat over identiteit, heimwee, wortelen op een nieuwe plek en de band met de geboortegrond. In zes korte films voert Halina Zalewska gesprekken met mensen die vanuit een ander land in Nederland zijn komen wonen.
De filmlocatie is De Kas, een residentie voor kunstprojecten in de tuin van de Kunstuitleen Utrecht. De textiele sculpturen van Halina zijn ‘conversation pieces’ voor haar gasten. Zij kunnen de objecten verplaatsen, omhangen of passen en ondersteunen daarmee hun persoonlijke visie. Iedere film is gewijd aan één persoon.

2008 – Op donderdag 26 juni om 19.00 uur vertoont het Louis Hartlooper Complex de premièrevoorstelling van de film ‘Omdat je wortelt’, van beeldend kunstenaar Halina Zalewska.

Deze voorstelling is een serie van zes korte films waarin zij zes Nederlanders van buitenlandse origine interviewde over de band met hun geboortegrond, identiteit en heimwee. De textiele sculpturen van Zalewska figureren in de film als conversation pieces. Na afloop van de film is er een Q&A met de kunstenares.

Halina Zalewska, geboren in Polen, vraagt zich in deze films af hoe het zit met onze wortels, identiteit en heimwee. De filmlocatie is De Kas, een door Jurgen Bey ontworpen artist-in-residence in de tuin van Kunstuitleen Utrecht. De textiele sculpturen van Halina Zalewska, in de Kas gemaakt, verbeelden wortels en zijn bij de interviews conversation pieces voor de gasten. Zij kunnen de objecten verplaatsen, omhangen of passen en ondersteunen daarmee hun persoonlijke visie. De zes films worden achtereenvolgend getoond en duren elk 12 tot 15 minuten. Elke film is gewijd aan één persoon.

Wortels van mijn leven – Begoña Tellechea Velez (Argentinië)

Vlekkeloos wit, smetteloos wit – Roewen Shekel (Israël)

Je bent wie je bent – Carolyn Fung Fen Chun (Suriname)

Wortels in de toekomst – Dorith Harari (Israël)

Definitie van wortels – Jan van Asbeck (Nieuw-Zeeland)

Omdat je wortelt – Kurdestan Kamalizadeh geboren (Koerdistan – Iran)

Informatie
Omdat je wortelt
Donderdag 26 juni, 19:00 uur
Toegang: € 7,50 / € 6,50 (studenten, CJP, U-pas, 65+)
€ 5,00 (op vertoon van toegangskaart U-HOME)
Reserveren: 030 2320450

Op voordracht van het Centrum Beeldende Kunst Utrecht.

Project Roots is een beeldend onderzoek naar onze symbolische band met de geboortegrond en wordt afgesloten met een eindgesprek op 14 oktober 2007 
o.l.v. kunsthistoricus Jelle Bouwhuis.
Tegelijkertijd: – tentoonstelling ‘Grote Potloodtekeningen’ in de Kunstuitleen Utrecht, en  tekeningen in de Openbare Bibliotheek te Utrecht.
“…deelname aan De Kas vormde de aanleiding om na te denken over onze wortels. Zalewska, zelf van Poolse afkomst, zal verschillende mensen vragen stellen over identiteit, onthechting en heimwee, maar zij zal ook een verbinding leggen met de fysieke wortelvormen in de tuin.”
Véronique  Hoedemakers Artikel in Lucasx, december 2007

In de monumentale tuin van de Kunstuitleen Utrecht staat De Kas, een door Jurgen Bey ontworpen atelier dat gebruikt kan worden door kunstenaars. Op voordracht van het Centrum Beeldende Kunst Utrecht werken hier in 2006 en 2007 vier kunstenaars als ‘artist-in residence’. De werkperiode van Halina Zalewska start op 10 september en staat in het teken van haar zoektocht naar ‘roots’, de wortels van ons bestaan.

Tijdens het project Roots in De Kas doet de Pools-Nederlandse kunstenares Halina Zalewska onderzoek naar de symbolische band van mensen met hun geboortegrond. Zoals wortels van planten en bomen verbonden zijn met de aarde, heeft elk mens een band met zijn geboortegrond. Wat zijn deze roots, en welke rol spelen ze als je verhuisd bent naar een ander land en moet integreren in een nieuwe omgeving? Over dit thema zal Halina Zalewska in De Kas gesprekken voeren met Utrechters van buitenlandse origine en film, foto’s, objecten en tekeningen maken. Tevens is er in de Kunstuitleen een tentoonstelling met haar tekeningen ingericht.

Wie is de mens en wat beweegt hem in zijn bestaan? Dit zijn centrale vragen in het werk van Halina Zalewska (Radzyn Podlaski, Polen, 1956). De kunstenaar verbeeldt het niet zichtbare in tekeningen, schilderijen, foto’s en ruimtelijk werk. Zo is ‘de beleving van het lichaam’ het onderwerp van het project Corpus dat begin dit jaar in het Universiteitsmuseum Utrecht te zien was. Zalewska toonde onder andere kleding waarop zij in fonkelende kleuren organen geborduurd had. Dit werk drukt de kracht én kwetsbaarheid van het menselijk lichaam uit.